<h2>Οδοντοτεχνικό Εργαστήριο Λάρισα</h2><p>Νικολάου Δημήτρης</p> <h2>Οδοντοτεχνικό Εργαστήριο Λάρισα</h2><p>Νικολάου Δημήτρης</p> <h2>Οδοντοτεχνικό Εργαστήριο Λάρισα</h2><p>Νικολάου Δημήτρης</p> <h2>Οδοντοτεχνικό Εργαστήριο Λάρισα</h2><p>Νικολάου Δημήτρης</p>
Previous Next
Ολικές και μερικές οδοντοστοιχίες
Οι μερικές οδοντοστοιχίες από την άλλη, μπορούν να έχουν σκελετό βάση από ακρυλλικό ή από χυτό μέταλλο (αναλόγως την περίπτωση) και επάνω στην βάση αυτή εφαρμόζουν τα ψεύτικα δόντια.
 
Οι μερικές οδοντοστοιχίες χρησιμοποιούνται στην οδοντιτατρική όταν δεν πορεί να καλυφθεί το κενό στο στόμα του ασθενούς με γέφυρα με την προϋπόθεση ότι υπάρχει τουλάχιστον ένα δόντι για να στηρίξει την εργασία αυτή.
 
Πολλοί αναρωτιούνται γιατί δεν μπορούν να κάνουν μία γέφυρα αν έχουνε λίγα δόντια στο στόμα τους. Η απάντηση είναι ότι δεν γίνεται πάντοτε να καλύψεις το κενό των δοντιών που λείπουν με μία γέφυρα, είτε γιατί δεν φτάνουν τα δόντια που έχουν μείνει για να στηρίξουν μία μεγάλη γέφυρα ή γιατί ο ασθενής δεν μπορεί να αντέξει το οικονομικό έξοδο.
 
Λίγο πολύ έχουμε καλύψει τον ορισμό των ολικών και μερικών οδοντοστοιχιών, τώρα λοιπόν ας δούμε και πού χρησιμεύουν.
 
Στην άνω γνάθο όταν είναι νωδή (δηλαδή όταν δεν υπάρχουν δόντια) η ολική οδοντοστοιχία είναι μία καλή λύση. Προσαρμόζεται πολύ καλά στην άνω γνάθο και σχεδόν "βεντουζώνει" πάνω στα ούλα και την βλεννογόνο της άνω γνάθου.
 
Όλοι αναρωτούνται "μα πώς κολλάει χωρίς κόλλα;"
 
Για να μιλήσουμε για ολικές και μερικές οδοντοστοιχίες πρέπει πρώτα να καταλάβουμε για τί ακριβώς μιλάμε και που χρησιμεύει η καθεμία κατηγορία.
 
Ολικές οδοντοστοιχίες είναι ουσιαστικά ψεύτικα πλαστικά ή πορσελάνινα δόντια πάνω σε ένα ακρυλλικό σκελετό-βάση.
 
Η ακρυλική βάση παίζει τον ρόλο των ούλων και τα ψεύτικα δόντια, ακρυλλικά ή από πορσελάνη συμπληρώνουν το όλο σύνολο.
 
Οι ολικές οδοντοστοιχίες χρησιμοποιούνται στην οδοντιατρική όταν δεν υπάρχουν καθόλου δόντια στο στόμα του ασθενούς.
 
Αφού δεν υπάρχουν δόντια να την κρατήσουν στην θέση της πώς στέκεται εκεί πάνω; Λογικά δεν θα έπρεπε να πέφτει; Η απάντηση εδώ είναι η αρνητική πίεση.
 
Βλέπετε η άνω γνάθος έχει τον σχεδιασμό μίαςβεντούζας. Αν σχεδιαστεί η οδοντοστοιχία σωστά τότε τα όριά της περικλείουν την άνω γνάθο και ο αέρας που φεύγει ανάμεσα από την οδοντοστοιχία και την βλεννογόνο κατά το φόρεμα της οδοντοστοιχίας δεν ξαναγυρίζει πίσω.
 
Το αποτέλεσμα είναι να δημιουργηθεί αρνητική πίεση στα όρια της οδοντοστοιχίας και ουσιαστικά να κρατιέται στην θέση της. Μόλις βέβαια μπεί μέσα λίγος αέρας η οδοντοστοιχία πέφτει αμέσως. Γιαυτό είναι σημαντικός ο σωστός σχεδιασμός της ολικής οδοντοστοιχίας.
 
Δυστχώς όμως δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι το κατάλληλο υπόβαθρο για μία ολική οδοντοστοιχία. Σε αυτές τις περιπτώσεις πλέον πρέπει ο ασθενής να χρησιμοποιήσει κάποιο είδος κόλλας για να κρατηθεί για ένα ορισμένο χρονικό διάστημ η οδοντοστοιχία στην θέση της ή να προτιμήσει την λύση των εμφυτευμάτων.
 
Στην κάτω γνάθο βέβαια οι ολικές οδοντοστοιχίες είναι μία άλλη ιστορία.
 
Βλέπετε δεν μπορούμε να μιλήσουμε για αρνητική πίεση στην κάτω γνάθο. Δεν υπάρχει ενιαίος χώρος για να δημιουργηθρί αυτή η "βεντούζα". Στην κάτω γνάθο έχουμε την γλώσσα, την δύναμη των μασητήριων μυών κλπ παράγοντες οι οποίοι εμποδίζουν την προσκόλληση της οδοντοστοιχίας στην κάτω γνάθο.
 
Υπάρχουν βέβαια μερικές μεθόδοι που μπορεί να χρησιμοποιήσει ο κάθε οδοντίατρος για να προσαρμόσει όσο γίνεται καλύτερα την ολική οδοντοστοιχία στην κάτω γνάθο, όπως να μεγαλώσει τα όρια της οδοντοστοιχίας ή να βάλει πορσελάνινα δόντια αντί για ακρυλικά μιάς και η πορσελάνη είναι βαρύτερη. Τα αποτελέσματα αυτών των μεθόδων πικοίλλουν μιάς και κάθε στόμα είναι μοναδικό.